Współczesność nie jest obojętna na wymowę w prozie i poezji, w związku z czym w naszym dorobku znajduje się wielu znanych pisarzy. Do nich stanowczo może należeć poetka i krytyk literacki - Wisława Szymborska. O jej nieprzeciętnym dorobku literackim świadczy choćby to, że w 1996 roku została laureatką Nagrody Nobla. Szymborska urodziła się w Bninie. Od 1945 roku rozpoczęła studiować na polonistyce i socjologii w Uniwersytecie Jagiellońskim. W redakcji "Życia Literackiego" spełniała funkcję kierownika przez wiele lat. Znane są wiersze Wisławy Szymborksiej takie jak: "Wołanie do Yeti", "Sól", "Sto pociech", "Wszelki wypadek", "Wielka liczba", "Ludzie na moście" oraz "Koniec i początek". Jej twórczość nawiązuje do doświadczeń literatury XX w. oraz tradycji humanistycznej. Są w niej takie charakterystyczne detale jak: precyzja słowa, operowanie ironią i paradoksem a także zmodyfikowane poetycko treści filozoficzne.
Szczególnie dzieci mogą być wdzięczne takiemu autorowi książek i wierszy jak Jan Brzechwa. Urodził się on w 1900 roku. Studiował on na Uniwersytecie Warszawskim, a od 1939 roku rozpoczął pracę jako adwokat oraz specjalista od praw autorskich. Był on także twórcą tekstów kabaretowych, uważany jako poeta liryczny pochodzący z kręgu Skamandra. Ta wdzięczność należy mu się za bogaty zbiór książek oraz wierszy przeznaczonych głównie dla dzieci. Stworzył on takie wiersze jak: "Tańcowała igła z nitką", "Kaczka dziwaczka", "Pan Drops i jego trupa" oraz wiele innych. Jego prawdziwym nazwiskiem było: Jan Wiktor Lesman. Nazwisko jakie stosował jako poeta brało się z powiązań z Bolesławem Leśmianem. Był on znany także z tłumaczenia tekstów rosyjskich. Przykładem tutaj mogą być dzieła A. Puszkina, Siergieja Jesienina ,a także W. Majkowskiego.
Znanym dramatopisarzem okresu romantyzmu był niewątpliwie Juliusz Słowacki. Zyskał on wraz z Adamem Mickiewiczem i Zygmuntem Krasińskim miano wieszcza narodowego. Urodził się on w 1809 roku. W 1825 r. uczęszczał na studiach na Uniwersytecie Wileńskim (kierunek - prawo). W roku 1829 zaczął pracę jako aplikant w Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu w Warszawie. Od 1832-1836 roku przebywał się w Genewie, co w znacznym stopniu wywarło wpływ na jego twórczość. Następnie przez 3 lata wędrował po Grecji, Egipcie i Palestynie (doświadczenia z tej podróży umieścił w utworze literackim "Podróż do Ziemi Świętej"). Zmarł on na gruźlicę w 1849 roku. W I połowie XX wieku prochy jego umiejscowiono w krypcie na Wawelu (w pobliżu Mickiewicza). Pisał on zarówno wiersze jak i np. dramaty, w których występowały takie dzieła jak: "Kordian", "Horsztyński", "Balladyna", "Fantazy", "Ksiądz Marek" oraz wiele innych.
Najbardziej wybitnym pisarzem polskiego oświecenia był Ignacy Krasicki. Urodził się on w 1735 roku - poeta, prazaik, dramatopisarz oraz publicysta. Uczył się w kolegium jezuickim mieszczącym się we Lwowie i w seminarium duchowym w Warszawie. W 1759 roku odbył studia uzupełniające w Rzymie. W okresie 1763-1764 był sekretarzem interrexa prymasa W. Łubieńskiego, gdzie później znalazł się w najbliższym otoczeniu króla Augusta Poniatowskiego. To ten właśnie poeta był uczestnikiem tzw. obiadów czwartkowych, jakie skupiały elitę kulturalną na dworze. Przyczynił się on także do prowadzenia w ówczesnych czasach najważniejszego czasopisma społeczno-politycznego. W późniejszym czasie nawiązał on także dobre stosunki z królem Fryderykiem Wilhelmem II. Ignacy Krasicki był zwolennikiem klasycyzmu oraz racjonalizmu. Jego wiersze to m.in. "Hymn do miłości ojczyzny", "Pieśń na dzień 3 maja 1792", oraz dużo bajek i satyr.
Poetą, a także znanym księdzem na przełomie ostatnich lat był ks. Jan Twardowski. W swoim życiu był on bardzo aktywny. Jako żołnierz walczył on dla Armii Krajowej,a także uczestniczył w powstaniu listopadowym w 1944 roku. Cztery lata później przyjął święcenia kapłańskie. Objął on służbę jako wikary parafii w Żbikowie w okkolicach Pruszkkowa, a w 1952 roku zajął stanowisko rektora jednego z kościołów mieszczących się w Warszawie. Swoją działalność poetycką zaczął w 1937 kiedy wydał wiersze zamieszczone w zbiorze nazwanym jako "Powrót Andersena". W nich znalazło się odwołanie się do poetyki Skamandra. Jego poezja nie była tylko skierowana dla dorosłych, ale także pisał utwory przeznaczone dla dzieci. Jego twórczość jest chwalona nawet wśród krytyków i cieszy się wielką popularnością wśród czytelników. W 2000 roku otrzymał nagrodę IKAR 2000 za to,że był zdolny w swoich dziełach przemówić do każdego. W 1999 r. Katolicki Uniwersytet Lubelski nadał przyznał mu tytuł doktora honoris causa. Zmarł on 18 stycznia 2006 r.
Poetą, który na własnej skórze przeżył tragiczne losy XX wieku, przede wszystkim II wojnę światowąw tym obozy koncentracyjne był Tadeusz Borowski. Swoje życie rozpoczął w 1922 roku. Brał on udział w konspiracyjnym życiu kulturalnym. W 1943 r. został aresztowany, a następnie wywieziony do obozu w Oświęcimiu. Następnie przeniesiono go do obozu Daschau-Allach. Po mniej więcej 3 latach od czasu aresztu mógł wrócić do kraju. Skończył wtedy polonistykę w Uniwersytecie Warszawskim i został członkiem Polskiej Partii Robotniczej. W późniejszym okresie został czołowym publicystą "Nowej Kultury". Życie Borowskiego nie należało do najłatwiejszych i wobec tego ze względu na rzeczywistość jaka panowała w ówczesnych czasach popełnił on samobójstwo (w 1951 roku). Należał on do pokolenia Kolumbów. Wiersze jakie stworzył zamieścił w cyklu "Gdziekolwiek ziemia". W poezji obozowej można znaleźć takie książki jak: "Pożegnanie z Marią" i "Kamienny świat".
Literatura polska posiada ogromony zbiór dzieł cenionych poetów. Możemy się pochwalić bogatym językiem. Na przestrzeni wieków nasz język formował się dzięki słynnym pisarzom, przede wszystkim polskiej literatury. Na kształt języka także miały wpływ takie uwarunkowania jak: kultura, historia, a także znane osobistości. Dzięki temu dziś nasz język jest wypełniony różnego rodzaju bogactwami, zaczynając od przysłów a kończąc na posługiwaniu się głoskami. Z tego też względu wielu obcokrajowców ma problemy z językiem polskim, ponieważ nie jest on tak prosty w poznaniu jak ich i oczekuje od każego bogatej wiedzy, aby stosować go w jak najlepszej formie. Literatura polska nie tylko jest piękna ze względu na swoje bogactwo językowe, lecz również z tego powodu, iż miała (i ma także dzisiaj) ona ważny wpływ na historię Polski. Wielu pisarzy, by przekazać prawdę na temat swego kraju oraz ożywić ducha narodu poświęciło swoje zdrowie, a nawet życie. Twórczość ta to nie tylko proza, ale także i wiersze.
We współczesnej poezji z pewnością każdy z nas kojarzy takiego twórcę poezji, dramatopisarza oraz prozaika jakim jest Tadeusz Różewicz. Urodził się on w 1921 roku w Radomsku. Ze względu na niezbyt dobrą sytuację materialną w 1938 roku musiał przerwać naukę w szkole średniej. W latach 1939-1943 objął stanowisko pracownika fizycznego. Później został redaktorem czasopisma "Czyn Zbrojny". W 1942 roku bez większych problemów ukończył kurs szkoły podchorążych. Kiedy nastąpił kres II wojny światowej zdecydował się ukończyć szkołę średnią i podjąć studia na kierunku: historia sztuki, w Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1948 roku postanowił ulokować się we Wrocławiu. Wiersze jego przedstawiały tematykę zarówno wojenną jak i powojenną. W niektórych jego wierszach zawarł elementy realizmu razem z groteską. Przykład mogą tutaj stanowić takie wiersze jak: "Czerwona rękawiczka" oraz "Równina". Poeta ten także jest znany ze współpracy z filmem przygotowując scenariusze do takich ekranizacji jak: "Trzy kobiety", "Miejsce na ziemi", "Głos z tamtego świata", "Piekło i niebo" oraz wielu innych.
styczeń 29th, 2009 |
